voor iedereen die afgelopen winter iets anders aan het doen was dan internet bekijken.

ik schreef een column over mijn vader.

image

      33 jaar geleden viel mijn vader plots flauw in de huiskamer en armen van mijn oma. Eén diagnose, twee dochters, drie operaties en tien jaar verder eindigde zijn leven. Allebei waren we te jong om leven te verliezen. Ik vijf, hij zesendertig

      Opgroeien zonder vader was niet zielig, voelde in elk geval niet zielig. Het was zoals het was. Mijn moeder deed haar best om te voorzien in de behoeftes van haar dochters en ik en mijn zus leerden sneller dan andere kinderen voor onszelf te zorgen. Zelden voelde ik me alsof ik iets mis liep. Zo was er die ene keer ik toekeek hoe een vriendinnetje met haar vader knuffelde. Hoe hij haar met sterke vader-armen in de lucht wierp; en weer opving. Een lamgeslagen versie van sip overviel me terwijl ik zag hoe haar ogen een licht twinkelden waarvan ik geen toegang had tot het aan-knopje. Slechts tien minuten later zaten zij en ik alweer hard lachend vieze liedjes te zingen en met Barbie’s te gooien. Dat is, denk ik, het mooie van kind zijn.

       Pas nu. Nu ik aanstormend dertiger ben voel ik gemis. Moet ik omgaan met gaten die een vaderloze opvoeding slaan. Zo mislukken liefdesrelaties, omdat ik geen idee heb hoe me te verhouden tot mannen. Weet ik niet hoe om te gaan met mijn verlangen verzorgd te worden, omdat deze in schizofreen contrast staat met mijn gewenning om dingen zelf te doen. En ja, dan sta je af en toe servies kapot te smijten tegen je keukenmuur omdat je jezelf te kort gedaan voelt. Maar wanneer ik dan vervolgens met de stoffer scherven het blik op schuif, weet ik, besef ik, dat er ook mooie dingen zijn voortgekomen uit verlies. Zoals deuren die ik durf te openen omdat zelfstandig handelen me zelfvertrouwen gaf. En het belangrijkste; een prachtige band met twee fantastische vrouwen.

      Het is 3 mei 1991. Ik loop een kamer in. Te midden van duizend bloemen en linten staat een houten kist met glazen bovenkant. Ik klim op een krukje en leg mijn hoofd zijwaarts op de kist. Met mijn oor tegen het glas kijk ik naar mijn vaders benen. Omdat niets meer past ligt hij daar in zijn pyjama. Een donkerblauwe pyjama met daaroverheen een donkerrode badjas. Hij heeft geen sloffen aan. Ik draai me om naar mijn moeder die in de deuropening staat hand in hand met mijn zus. “Zo krijgt pappa het toch koud onder de grond?” vraag ik. Mamma antwoordt niet, kijkt naar beneden. En terwijl haar hart voor waarschijnlijk de tweeëntwintigste maal die dag in een vierenvijftig stukken breekt begin ik op het glas te kloppen. “Pappa, pappa, wakker worden.”

 

interview met The Next Closet.
interview met Marie Louise van Dorp.
Column #7 voor de Glamour.

Column #7 voor de Glamour.

Stabilo #2 // mini docu over dingen maken.

een interview en een kijkje achter de schermen bij Post voor Petra

ik schreef weer eens wat voor Cineville.

ik schreef weer eens wat voor Cineville.

ik schreef een stukje voor het Glamour Blog.

ik schreef een stukje voor het Glamour Blog.

Artwork De Alliantie’s Voor de Kids EP.
3fm interview over Post voor Petra.

Post voor Petra #6 // GTST Special

http://cineville.nl/

DJP-tv met Dennis Storm